29 اوت 2023- شروع زودهنگام داپاگلیفلوزین – از گروه دارویی بازدارنده های کوترانسپورتر 2 سدیم گلوکز- منجر به بهبود قابل توجهی در کارایی دیورتیک ها نسبت به مراقبت های معمول ساختارمند در بیماران بستری با نارسایی حاد قلبی جبران نشده (ADHF) نمی شود.

نتایج این تحقیق جدید در یک جلسه ی Hot Line امروز در کنگره ESC 2023 ارائه شد. سخنران در این مورد گفت: شروع زودهنگام داپاگلیفلوزین هیچ یک از نتایج ایمنی از پیش تعیین شده را بدتر نکرد، که نشان می دهد داپاگلیفلوزین را می توان با خیال راحت پس از پذیرش در بیمارستان برای بهینه سازی سریع درمان پزشکی مبتنی بر دستورالعمل (GDMT)شروع کرد. تجزیه و تحلیل های اکتشافی نشان داد که داپاگلیفلوزین باعث بهبود احتقان شده و منجر به ترخیص زودتر از بیمارستان می شود.

دو هدف اصلی درمانی در طول بستری شدن در بیمارستان با نارسایی حاد قلبی جبران ‌نشده، عبارتند از: رفع احتقان کامل و بهینه‌ سازی GDMT. مطالعات قبلی نشان داد که ترکیبات دیورتیک باعث بهبود احتقان می شود، اما این ترکیبات دیورتیک ذاتاً GDMT را بهینه سازی نکردند و با بهبود نتایج پس از ترخیص همراه نبودند. شروع زودهنگام داپاگلیفلوزین می تواند بهینه سازی GDMT و رفع احتقان را بهبود بخشد، اما اثربخشی و ایمنی این استراتژی شناخته شده نبود.

بر همین اساس، کارآزماییDICTATE-AHF ، اثربخشی و ایمنی داپاگلیفلوزین را که ظرف 24 ساعت پس از مراجعه به بیمارستان آغاز شد، بر پاسخ دیورتیک در بیماران مبتلا به ADHF هایپرولمیک، مورد بررسی قرار داد.

بیماران بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2 و نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی (eGFR) حداقل 30 میلی لیتر در دقیقه/1.73 متر مربع که در بیمارستان به دلیل نارسایی حاد قلبی جبران نشده بستری شده بودند و تحت درمان فعلی یا برنامه ریزی شده با دیورتیک های حلقوی داخل وریدی (IV) بودند وارد این مطالعه شدند. در سپتامبر 2021، این پروتکل اصلاح شد تا امکان ثبت نام بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 یا بدون آن را فراهم کند و به دلیل داده های ایمنی جدید در این گروه ها، محققان معیار ورود eGFR را به 25 میلی لیتر در دقیقه / 1.73 متر مربع کاهش دادند. معیارهای اصلی خروج شامل دیابت نوع 1، فشار خون سیستولیک کمتر از 90 میلی‌متر جیوه، گلوکز سرم کمتر از 80 میلی‌گرم در دسی‌لیتر، استفاده از درمانIV  اینوتروپیک و سابقه کتواسیدوز دیابتی بود.

طی 24 ساعت پس از مراجعه به بیمارستان، بیماران به طور تصادفی به نسبت 1:1 تحت درمان با 10 میلی گرم داپاگلیفلوزین خوراکی یک بار در روز، یا تحت مراقبت های معمول ساختارمند تا روز پنجم یا تا زمان ترخیص از بیمارستان قرار گرفتند. غلظت پپتید ناتریورتیک، وزن ایستاده و احتقان در ابتدا ارزیابی شد. یک پروتکل استاندارد برای دوز و تیتراسیون دیورتیک حلقوی IV هر 12-24 ساعت برای هر دو بازوی مطالعه در طول دوره مطالعه برای هدف قرار دادن برون ده ادراری 3-5 لیتر در روز استفاده شد. قبل از اینکه یک دیورتیک تیازیدی اضافه شود، دوزهای دیورتیک حلقه ای به دوز حداقل 960 میلی گرم در روز معادل فوروزماید وریدی تیتر شد. یک نمونه ادرار نقطه‌ای پس از دوز اولیه دیورتیک حلقه ای IV، اما قبل از تجویز داپاگلیفلوزین، برای اندازه‌گیری سدیم، پتاسیم و کراتینین ادرار ناشی از دیورتیک‌های پایه، جمع‌آوری شد. در روز دوم، جمع‌آوری ادرار نقطه‌ای و زمان‌بندی‌شده و جمع‌آوری ادرار 24 ساعته انجام شد. در روز پنجم یا زمان ترخیص( هر کدام که اول رخ داد) غلظت پپتید ناتریورتیک، وزن نهایی ایستاده و ارزیابی احتقان انجام شد. پس از ترخیص از بیمارستان، بیماران برای ارزیابی پیامدهای 30 روزه پس از ترخیص پیگیری شدند.

نتیجه اولیه کارایی دیورتیک (پاسخ دیورتیک) بود که به صورت تغییر تجمعی در وزن به ازای دوز تجمعی دیورتیک حلقه ای (IV و خوراکی)از زمان ثبت‌نام تا روز پنجم یا ترخیص، در نظر گرفته شد. پیامد اولیه در سراسر تکالیف درمانی با استفاده از مدل رگرسیون شانس متناسب با تنظیم وزن پایه مقایسه شد. این کارآزمایی شامل 240 بیمار بود. میانگین سنی آنها 65 سال و 39 درصد زن بودند.

پس از تنظیم وزن پایه، نسبت شانس (OR) برای کارایی دیورتیک با داپاگلیفلوزین در مقابل مراقبت ساختارمند 0.65 بود(فاصله اطمینان 95 درصد: 0.41 تا 1.01؛  P=0.06). در تجزیه و تحلیل تعدیل نشده، نسبت شانس0.64 بود( 95%فاصله اطمینان:0.41 تا 1.00، P=0.05). نقاط پایانی ثانویه یعنی بدتر شدن نارسایی قلبی در بیمارستان و بستری مجدد 30 روزه به دلیل نارسایی قلبی یا دلایل مرتبط با دیابت بین شروع اولیه ی داپاگلیفلوزین در مقایسه با مراقبت های معمول، تفاوتی نداشت.

با توجه به نقاط پایانی اکتشافی، داپاگلیفلوزین به طور قابل توجهی هم ناتریورز 24 ساعته (0.025=p) و هم برون ده ادرار 24 ساعته (0.005=p) را افزایش داد و هم زمان تا اتمام درمان دیورتیک وریدی (=p0.006) و هم زمان ترخیص از بیمارستان را کاهش داد(p=0.007).

شروع زودهنگام داپاگلیفلوزین در تمام پیامدهای بیمارستانی دیابتی و قلبی عروقی، بی خطر بود، بدون تفاوت بین گروه های درمانی از نظر تغییر eGFR از ابتدای مطالعه تا پایان مطالعه، بروز عوارض جانبی، مرگ و میر بستری، افت فشار خون علامت دار، حوادث هایپوگلایسمی کلی یا جدی، عفونت های دستگاه تناسلی، یا هایپوکالمی شدید.

پرفسور Zachary Cox، نویسنده ی این مطالعه از کالج داروسازی دانشگاه Lipscomb در نشویل، گفت:اگرچه مطالعه ما اهمیت آماری را برای نقطه پایانی اولیه ی آن نشان نداد، کل داده‌های این کارآزمایی از شروع زودهنگام داپاگلیفلوزین در ADHF برای تسهیل رفع احتقان و در عین حال بهینه‌سازی سریع و ایمنGDMT پشتیبانی می‌کند. یافته های ما در مورد ایمنی بیماران بستری دیابتی، از نظر پیامدهای قلبی عروقی و کلیوی از استفاده از داپاگلیفلوزین در بیمارستان حمایت می کند، که می تواند به بهبود دراز مدت تجویز مهارکننده ی SGLT2، ادامه ی استفاده از آن، و مزایای طولانی مدت آن ترجمه شود.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20230829/Early-initiation-of-dapagliflozin-in-acute-decompensated-heart-failure-does-not-improve-diuretic-efficiency.aspx